Letselschade; faillisement door ongeval (vervolg)

Het ongeval van cliënt gebeurde medio juni 2003. Via de plaatselijke bank, die tevens ook als intermediair fungeerde werd het ongeval terstond aangemeld bij de verzekeraar waar de SVI-verzekering was afgesloten. Dezelfde bank overigens waar cliënt ondermeer zijn hypotheek en bedrijfskrediet heeft ondergebracht.
Uit de stukken van de curator – hierover later meer – blijkt dat cliënt voor het eerst door een schaderegelaar van de verzekeraar werd bezocht op 13-02-2004. Dus circa 8 maanden (!) na het ongeval. In dit eerste bezoek kwamen de gebruikelijke vragen aan de orde, zoals de aard van het letsel, de gemaakte kosten, resultaten van het bedrijf etc. Op grond van de door cliënt verstrekte informatie en het gesprek tussen de schaderegelaar en cliënt had de verzekeraar op dat moment kunnen weten dat er sprake was van zeer ernstig letsel bij een zelfstandig ondernemer. Deze ondernemer had vanaf de datum van het ongeval niet meer gewerkt, noch enig uitkering ontvangen uit hoofde van een verzekering. Medio maart 2004 besloot de verzekeraar een voorschotuitkering te verstrekken ter grootte van € 5.000,00 en na een herbezoek van de schaderegelaar werd circa een maand later wederom een gelijk bedrag als  voorschot uitgekeerd. Toen werd het stil en bleef het stil van de zijde van de verzekeraar.
Daar waar cliënt een gemiddeld netto inkomen had van circa € 3.500,00 per maand was het totaal voorschot bedrag van € 10.000,00 uiteraard lang niet toereikend om de achterstand in de betalingen van zijn vaste lasten in privé als in bedrijf te kunnen voldoen. Laat staan dat er nog geld overbleef voor overige uitgaven als voeding en kleding. Cliënt liet de schuldeisers dan ook weten niet meer aan zijn verplichtingen te kunnen voldoen waarna in april 2004 de bedrijfsactiviteiten werden gestaakt. Het faillissement volgde en een curator werd benoemd. In de inventarisatie van baten en lasten kwam de curator natuurlijk ook de aanspraak van cliënt op de SVI-verzekeraar tegen. Na enige correspondentie over en weer trad de curator eind 2004 met de verzekeraar in onderhandeling waarna een principe overeenkomst werd bereikt voor een slotbetaling van € 75.000,00. De verzekeraar stelde zich op het standpunt dat er sprake was van eigen schuld in verband met het niet dragen van de autogordel door cliënt. Tevens was de verzekeraar van mening dat er sprake was van grove schuld en bewuste roekeloosheid doordat cliënt te hard zou hebben gereden en tevens ook alcohol had gebruikt. Het bedrag van € 75.000,00 was gebaseerd op een uitkering van 50% van de door de verzekeraar berekende schade. Cliënt – zeer ontstemd over het tussen de verzekeraar en de curator bereikte akkoord – kwam medio maart 2005 bij toeval in aanraking met Letsel.nl.
De curator – wars van enige kennis over letselschadebehandeling – was aanvankelijk eveneens ontstemd over onze tussenkomst. Na een uitgebreide toelichting te hebben gegeven over het door de verzekeraar ingenomen standpunt ging de curator alsnog akkoord dat Letsel.nl de behandeling van de letselschade van cliënt ter hand nam. Kort na onze interventie zag de verzekeraar al snel in dat haar standpunt omtrent grove schuld en bewuste roekeloosheid volstrekt onhaalbaar is vanwege enig gebrek aan bewijs. De verzekeraar heeft zich inmiddels bereid verklaard om 75% van de schade te vergoeden. Tot vreugde van de curator (en cliënt) heeft de verzekeraar na lang volhouden door Letsel.nl een aanvullend voorschot betaald van circa € 105.000,00 zodat de curator met alle schuldeisers een finale regeling kan treffen. Tevens is in dit bedrag ook een vergoeding voor zijn kosten opgenomen. Hoe raar een zaak kan verlopen blijkt uit het aanbod van de verzekeraar om te komen tot een slotafwikkeling van € 200.000,00. De schade van cliënt is echter vele malen hoger. Letsel.nl heeft dit aanbod dan ook afgewezen. Een gedwongen verkoop van je huis met een verlies van circa € 30.000,00 is natuurlijk ook niet niks.

Cliënt is via een kennis in aanraking gekomen met Letsel.nl. De verzekeraar heeft verzuimd cliënt te wijzen op zijn recht om zijn belangen te laten behartigen door een deskundige belangenbehartiger. In een andere zaak heeft de Raad van Toezicht op het Schadeverzekeringsbedrijf de verzekeraar terecht hiervoor op de vingers getikt (zie Verkeersrecht ANWB 2005 nr 162).

Wordt vervolgd

Top pagina